Ben je het met me eens? Als je struikelt over de afkorting LGBTQIA+, zegt dat niks over je hart voor mensen die niet hetero zijn. En wie niet weet waar de E in DEI of intersectionaliteit voor staat, hoeft echt niet meteen te worden afgeschreven.
Toch voelt het soms wel zo. In de wereld van diversiteit, inclusie en equity lijkt een taalles verplicht. Een vakgroep vol afkortingen en nieuwe termen, waar ‘kenners’ zich moeiteloos in bewegen — en de rest soms schaapachtig achterblijft.
Laatst was ik bij een organisatie die me vroeg DEI vooral niet zo te noemen, omdat zij liever de ‘I’ voorop stelden. Paste beter bij hun imago. Dat is in mijn ogen meer bezig met de verpakking dan met de inhoud.
Elke maand lijkt er wel een nieuwe term te zijn. Waar we vijf jaar geleden nog discussieerden over ‘inclusie’ of ‘inclusiviteit.’, vliegen de termen je nu om de oren.
Als ik eerlijk ben: ook ik haak soms af. In vergaderingen valt er ineens een nieuwe afkorting, en ik durf dan niet altijd te vragen wat die betekent. Even voel ik me een imposter, terwijl dit nota bene mijn vak is.
Het probleem? We maken het nodeloos ingewikkeld. De taal rondom diversiteit en inclusie is verworden tot HR-jargon. Het duwt mensen weg van het onderwerp, terwijl we juist verbinding nodig hebben. Daar gaat het hele onderwerp rond inclusie en diversiteit over.
In de kern is het zo simpel: Diversiteit betekent: meer perspectieven binnenhalen om betere besluiten te nemen. Inclusie is: zorgen dat mensen blijven, groeien en zich gezien voelen. Samen zijn ze essentieel voor innovatie, snelheid en high performance.
Laten we dus stoppen met de buzzwoorden en afkortingen. Niet om het onderwerp te versimpelen, maar om het toegankelijker te maken. De afkortingen mogen verdwijnen, de urgentie blijft.